Gerrit Volkerink werd geboren “in de boerderij het Jochems”, zoals hij zelf zegt . Een grote oude boerderij, ooit in tweeën gedeeld door een houten schot van populierenplanken. Aan de ene kant woonde zijn familie, aan de andere kant de buren. Door de kieren in het schot kon je elkaar niet zien, maar wel horen — en dat was genoeg voor een gedeeld leven. De krant ging letterlijk door de gleuf: “dan werd die krant in de gleuf gestoken” .
Zijn vader was als jongste van acht kinderen al vroeg voorbestemd om de boerderij te erven. “Op negenjarige leeftijd wist hij al dat hij de boerderij zou erven” . Een zware zekerheid voor een kind, maar het bepaalde de koers van het gezin. Zijn moeder ontmoette zijn vader op de Pinksterbezem — een dansfeest — en samen kwamen ze op de fiets naar Laag Zuthem, met “één koffertje achterop” .
Het boerenleven was klein maar hecht: veertien koeien, kippen, een eierboer die langskwam. Later kwamen er duizenden kippen bij, toen Gerrits vader voor Friku ging mesten. Het was hard werken, maar het leven speelde zich vooral af in en rond de deel, het erf en de buren.
De ontdekking van de bijen
Op de zolder boven het gedeelde huis vond Gerrit iets dat zijn leven zou kleuren: oude bijenkasten, een honingslinger, gereedschap. Het was roestig, maar het prikkelde zijn nieuwsgierigheid.
Op een dag, onderweg naar school, vond hij samen met buurjongen Eltens een zwerm. Ze hadden geen idee wat het was, maar vermoedden dat het “iets met bijen” te maken had. De buurman gaf instructies: “je moet onmiddellijk een rode zakdoek erbij hangen” .
Gewapend met een bisschopskorf, rook en een zak schepten ze op twaalfjarige leeftijd hun eerste bijenvolk. “Dat was mijn eerste bijenvolk” zegt Gerrit, al ging het na drie maanden dood omdat ze vergaten suikerwater te geven . Maar de liefde voor bijen bleef — en die heeft hij nog steeds.
Op eigen benen
Toen Gerrit het ouderlijk huis verliet, verhuisde hij… naar de buurman. Hij kocht het huis naast de boerderij waar hij was opgegroeid. Later ontmoette hij Annette, met wie hij een huis kocht en opknapte. Daar wonen ze nog altijd.
Het werk: van chauffeur tot eigenaar
Gerrit werkte bij de Coöperatieve Werktuigvereniging, eerst als chauffeur, later als bedrijfsleider. Hij hield van het werk, maar ook van de mensen. Hij wilde zijn werknemers vasthouden en zorgde dat er altijd genoeg werk en machines waren. “Ik had dan altijd ideeën… een stobbenfrees, een minikraantje, een sjolfje” .
Toen het bestuur de risico’s niet meer wilde dragen, vroegen ze hem het bedrijf over te nemen. Gerrit twijfelde, maar deed het toch. “Ik hoefde alleen maar drie handtekeningen te zetten bij de Rabobank” vertelt hij droog . Hij nam de leningen én het personeel over — dat laatste was voor hem het belangrijkst.
Het bedrijf groeide hard. Zo hard dat hij versterking zocht. Via een advertentie en de “loonwerkdokter” kwam uiteindelijk een man uit Siberië bij hem werken — een Nederlander die in Rusland had gezeten. Die zei meteen: “Ik wil je bedrijf per direct overnemen” . En zo gebeurde het. Gerrit bouwde rustig af, de nieuwe man bouwde op.
De natuur en het thuisgevoel
Na zijn pensioen bleef Gerrit actief: bijen, IVN, vogelhuisjes, het Groencomité van de gemeente. Hij houdt van buiten zijn, van het Sallandse landschap, van het ritme van de seizoenen.
Hij reisde de wereld over — Australië, Nieuw-Zeeland, Israël — en werkte zelfs op een kibboets. Maar uiteindelijk kwam hij tot een eenvoudige conclusie: “Ik ga graag op pad, maar kom vooral ook graag terug” .
