Door Aaltje Booijink
De diversiteit van geloven en culturen heeft mij altijd geïntrigeerd. Het maakt immers nogal uit waar je wieg heeft gestaan.
Mijn man is katholiek en wij hebben ervoor gekozen om niet voor één geloof te kiezen (dat kan naar mijn beleving ook niet); we zijn oecumenisch gehuwd. Ieder met een eigen geloofsachtergrond en de daarbij behorende cultuur. Het is een rijkdom om in elkaars “keuken” te mogen kijken.
De rituelen van de katholieke kerk hebben mijn protestantse geloof verrijkt. Zo ook het vasten. Niet dat men daar bij mijn man thuis zoveel aan deed; er werd vooral over gesproken en op Aswoensdag en Goede Vrijdag at men pannenkoeken of vis.
Het jezelf iets ontzeggen heeft mij altijd aangesproken, zeker in een tijd waarin alles verkrijgbaar is. Toen onze kinderen geboren werden en opgroeiden, hebben we van Aswoensdag en Goede Vrijdag een eigen vastenritueel gemaakt. Op die dagen mochten we niet snoepen en bleef de televisie uit. Onze kinderen hebben het er nog steeds over — niet zozeer over het niet snoepen, maar over het feit dat de televisie een dag lang uitbleef.
Het gaat erom dat je jezelf iets ontzegt, en je doet het voor jezelf. Ik doe dit ook alleen en vind het prima dat de rest van ons gezin er niet aan meedoet. Het nodigt uit tot reflectie: je ontzegt jezelf iets in een wereld waarin bijna alles te koop is. Ieder jaar pak ik het ook weer anders aan. In het weekend ben ik wat minder streng, omdat ik de aandacht niet op mijzelf wil vestigen.
In de veertigdagentijd leef je bewuster. Je leest bijzondere teksten en ik neem de tijd om te reflecteren. Het geeft rust en balans. En als het dan Pasen is, ben je er zo aan gewend geraakt dat het bijna vreemd voelt om weer een koekje bij de koffie te nemen.
