Dit is een korte weergaven van de podcast die je hieronder in zijn geheel kunt luisteren.
“Vroeger was grote armoede”
Een kleine huusie op de hoek van Raarhoeksweg en Hogebroeksweg, gebouwd omdat een zus van Gait Pronk’s opa ‘te passe’ was gekomen. Een huisje van 1450 gulden. De vrouw heeft er maar kort gewoond, want ongehuwd zanger, daar vonden ze in Salland toen wel wat van! Waar ze daarna gebleven is? Gerard heeft geen idee. Maar dat huisje werd op dan duur wel De Flierefluiter!
Jaentie Pronk, de pastoor van de Roarhoek, groeide op in een gezin met drie gehandicapte broers. Dat bepaalde het leven van Ja, Gerards vader, Erwins opa. Ze hadden voortdurende zorg nodig. De overheid had daar geen regelingen voor. Jan Pronk had cijfers waarmee je tegenwoordig naar het gymnasium zou gaan. Maar hij was thuis nodig. Er moest geld verdiend worden. En trouwens: een boerenzoon die ging studeren? In Salland moest je het niet te hoog in de bol hebben! “Dat mij vader geld in het laatje moest brengen, was voor mij wel een geluk. Anders was hij misschien wel pastoor geworden. En dan was ik er nooit gekomen!”
Toen Jan en zijn andere broers ieder een deel van de boerderij van hun vader kregen, was iedere boerderij afzonderlijk eigenlijk te klein om de kost te verdienen, inclusief de zorg te dragen voor de gehandicapte broers. Uiteindelijk kwam dat huusie op de hoek wel weer van pas. De huurder moest het veld ruimen en een oom van Gerard trok er in. Maar die kon niet goed uit de voeten om de ruim twee hectare grond. “Mijn vader en zijn broer hebben toe geruild. En zo zijn we hier terecht gekomen.” Met een paar koeien, varkens en veel, steeds meer kippen, verdiende Jan Pronk een deel van de inkomsten. Maar hij ging ook werken bij Hevea en reed de melkkar. “En ze hadden een ijscokar aan de weg staan. Die paar gulden die ze daar mee verdienden, dat was ook geld!”
Lang verhaal kort: een ambtenaar van de gemeente tipte Pronk dat enerzijds de mensen meer vrije tijd kregen en anderzijds dat hij een perfecte plek had voor een minicamping. Jammer alleen dat het bestemmingsplan dat niet toestond. Dat idee van de minicamping heeft het gewonnen van – na twaalf rechtszaken – het bestemmingsplan. Op een goede dag ontvangt zoon Erwin zo maar 700 mensen. In totaal tot 150.000 bezoekers per jaar.
Uiteindelijk legt de rechter de gemeente Raalte de plicht op het bestemmingsplan passend te maken voor de Flierefluiter, “want als jullie dit niet gewild hadden, had je de stekker er veel eerder uit moeten trekken!” Voor Gerard is dat de hoofdprijs. En het geeft Erwin de ruimte rustig verder te ontwikkelen aan het speelparadijs dat vijf keer uitgeroepen is tot leukste uitje van het land.
Noaberschap als fundament
Gerard twijfelt of noaberschap het juiste woord is waardoor hij ondanks alles bereikt heeft wat er nu staat. “Ik denk meer dat het een kwestie van anpakken is. Ik heb weken van honderd uur gedraaid. Je zorgde gewoon voor je familie.
Erwin ziet alle betrokkenen als familie. “Een grote Flierefluiterfamilie. Vast personeel, jongeren voor de zaterdag, een paar buren als onderhoudsploeg.”
Nieuwe verhalen
In de nazit kwam de vraag welke rol de vrouwen in dit geheel gehad hebben. Nou, dat bleek een grote rol te zijn, een heel grote rol. Want de mannen gingen we bij werken voor extra geld. Maar ondertussen waren het vrouwen die de kinderen baarden en opvoedden, het huishouden draaiende hielden én ook de bedrijfsvoering thuis voor hun rekening namen als de man uit werken was.
Dus voor het Verdrag van Salland moeten we ook naarstig op zoek naar die verhalen: de rol van de vrouw in Salland. Heb je ideeën? Mail het ons! info@hetverdragvansalland.nl
