Jan had korts een olde fietse,
Op de rommelmark ekochd
En hee kossen mar een een bettie
“hebbes” zei Jan “dat hek ebofd”
Toen Jan in huus kwam met de fietse,
en zien vrouw ’t rabat leet zeen
Zei ze: “Foi Jan, wèès toch wiesder,
ie braek nog een arm of been”
“Vrouw” zee Jan, “noe hek een fietse
en noe leer ik ’t fietsen ok”
En hee schòòf de verroeste karre,
in ’t löge varkenshok
Jan’s breur Harm, de varkens Fokker
Die ’t fietsen goed verston
Wol Jan ’t we helpen leern
Net zo lange tot hee ’t kon
En op een aovond in de wèkke,
toen Jan ’t werk had edoan
Is hee stappend noas zien fietse
Noar zien breur Harm toe egoan
Jan dee trof ‘t, want zien breur,
kwam met de fietse net van land.
Jan dach: ik wol da’k zó konne fietsn,
as mien breur, want jonge, die kan ‘t
En een klein kwartiertie later,
was Jan an ’t fietsen heur.
Zien breur Harm hield ‘m stevig vaste,
en sjoksen d’r mar tegen deur.
Eindeluk mos Jan los goan fietsn,
hee had al een kop as vuur.
Hee keek geregeld noar de trappers,
en hee dach niet an ’t stuur
Jan die fietsn niet heel erg verre,
of hee ging de weg al op.
Hee reed recht uut in de hegge,
‘’t bloed dat leep ‘m van de kop
Harm den hielp ‘m oaverende,
en toen mar weer opnieuw probeerd.
En Jan die trappn weer zien beste,
hee was al aardig an’eleerd
Jan die fietsen weer een endtie,
of verrek, ging niet goed.
Hee kreeg de bokse in de ketting,
de piepe scheur’n kats kapot.
Jan die rolde op de rugge,
in brummelstroekn en pruttel neer.
Toen worden ’t um dan toch te slim af.
alle botn deedn um zeer.
Jan die kreup weer oaverende,
en ging op huus an binnendeur
zien breur die ston ‘m noa te kieken
En dacht: hee hef ’t deur, he hef ut deur
Toen Jan thuis kwam,
zei de vrouwe: “Foi, wat is d’r toch gebeurd?
bloed dat lup oe van ’t snoete
en de bokse helemoal kapot escheurd”
“Bi’j soms met de fietse evallen
och die dinge, ’t is oe wat
de boksepiepe hei verlorn
hei ’n ongeluk ehad”??
“Ja” zei Jan, “ik bin evalln,
fietsen geet nog niet zo glad.
òveral moj ok an denkn
an stuur de trappers, en ut rad”
“Mar ik zal oe wat vertelln,
ze könt mie honderd gulden biedn.
Ze zölt mie van zien lèvn
nooi meer op een fietse zien”
