Let op; De sfeer tijdens het gesprek met Diny was zo mooi dat je behalve lezen haar verhaal hier ook (nog eens) kan luisteren!
Diny komt uit een gezin van veertien kinderen. Dat vinden we nu veel. Maar vroeger was dat gewoon. Buurman Jan de Haan zei: “Wij hadden een heel elftal, en dan ook nog twee op de reservebank. In de buurt hier werden op een paar boerderijen bij elkaar dik vijftig kinderen geboren!”
Uit een gezin van veertien kinderen. “Ja,” antwoordt Diny droog. “En ik was nummer dertien.” Het publiek moet lachen. Diny zelf ook. Het typeert meteen de sfeer van de avond. Geen grootse verhalen, geen nostalgie die alles mooier maakt dan het was. Gewoon vertellen zoals het was. Met een kwinkslag hier en daar. Want als iemand laat zien dat Salland ook bestaat uit nuchterheid, humor en relativeren, dan is het Diny Korterik wel.
Grote gezinnen was gewoon
Vandaag kijken mensen verbaasd op als ze horen dat een gezin veertien kinderen telde. Toen niet. “Er waren hier wel meer gezinnen met tien of twaalf kinderen. Dat was heel gewoon.”
Waarom eigenlijk? Diny haalt haar schouders op. “Dat was nou eenmaal zo. We waren katholiek. Dat hoorde erbij. En de KVP wilde een grote partij blijven denk ik.” Dat veranderde binnen één generatie: “Ik wilde er zelf trouwens wel drie… maar geen veertien.”
Vier meisjes op één slaapkamer
Met zoveel kinderen moest alles gedeeld worden. Vier meisjes sliepen samen op één kamer. Twee tweepersoonsbedden waren genoeg. De keuken was klein, de “mooie kamer” kwam alleen met Kerstmis in gebruik en de dagelijkse keuken was het hart van het gezin. Daar werd geleefd.
Aan tafel paste niet iedereen tegelijk. “Dan werd er gewoon een ladetafel bijgezet.” Een extra tafelblad op schragen. Zo simpel was het. Iedere dag stond er een enorme pan aardappelen op het vuur. Groenten kwamen uit de moestuin: witlof, zuurkool, postelein. Alles wat de tuin gaf, werd ingemaakt of geweckt.
“Mijn moeder kon koken hoor.” Dat moest ook wel, met zoveel monden om te voeden.
Iedereen werkte mee
Kinderen werden al jong zelfstandig. Oudere broers werkten bij boeren in de omgeving. Sommigen verdienden zestig gulden per jaar. “Daar had je toen geen oordeel over,” zegt Diny. “Zo was het gewoon.” Het leven was hard, maar niemand klaagde daar veel over. Er moest gewerkt worden. Wie oud genoeg was, hielp mee.
Geen grond genoeg
Maar toen kwam het moment waarop de kinderen volwassen werden. En daar diende zich een nieuw probleem aan. De boerderij was klein. Veel te klein om over tien zoons te verdelen. “Dat ging gewoon niet.” Voor meerdere broers zat er daarom maar één ding op: ergens anders een toekomst zoeken.
Een biechtstoel veranderde een leven
Dat gebeurde op een bijzondere manier. De oudste broer van Diny, Harm, was dagloner in de polder. Hij was niet uitverkoren voor een eigen boerderij, dus ging hij in loondienst, Hard werken voor weinig geld. Zijn vrouw Riek besprak dat in de biechtstoel. De pastoor wist misschien wel een oplossing. En dat bleek. Hij kende daar een pater, die kon Harm wel verder helpen.
Dus Harm op pad, met de trein. Een plaatsnaam op een briefje, de naam van de pater. Geen Frans spreken. Geen geld. Geen idee waar hij precies terecht zou komen.
In Frankrijk begon het avontuur pas echt. Via kerken, behulpzame mensen en hard werken rolde hij van de ene boerderij naar de andere. Uiteindelijk kon hij zelf een bedrijf beginnen. Later volgden nog meer broers. Wat begon met één tip van een pastoor groeide uit tot een Sallandse familie in Frankrijk. Nog altijd gaat Diny er ieder jaar naartoe.
De buurjongen
En Diny zelf? Die trouwde gewoon met de buurjongen. En omdat al haar oudere broers elders onderdak vonden, haar jongste broer vrachtwagenchauffeur wilde worden en haar ouders wel een dochter in huis wilden houden, konden Diny en Hein de boerderij overnemen.
Niet terug naar vroeger
Vaak wordt gezegd dat vroeger alles beter was. Daar moet Diny weinig van hebben. “Nee hoor.” Ze zegt het beslist. “Ik zou niet terug willen.” Natuurlijk waren er mooie dingen. Maar ook veel armoede, weinig ruimte en hard werken. Toch ziet ze ook nu nog veel van het Salland terug waarin ze opgroeide. “Mensen helpen elkaar.” Zelf merkt ze dat sinds ze met een rollator loopt. “Dan houden mensen de deur voor je open.”
Het leven nemen zoals het komt
Wat zou Diny de volgende generatie willen meegeven? Daar hoeft ze niet lang over na te denken. “Neem het leven zoals het komt. Niet overal tegen vechten. Niet overal moeilijk over doen. Het is wat het is.”
En als de kinderen over vijftig jaar aan haar terugdenken? “Dan hoop ik vooral dat ze zeggen dat Diny altijd tijd voor een praatje had.”
